رجحانه حسینی از سال 1373 اولین تجربیات خود را با متریال سرامیک در رشته صنایع دستی - گرایش سفال شروع کرد. او ابتدا مطابق با آنچه از دانشگاه آموخت، به ساخت نقش برجسته و تزیینات سرامیکی برای دکور در منازل و فضاهای عمومی پرداخت. سپس تجربیاتی در زمینه ساخت مجسمههای شهری با سرامیک و فلز بدست آورد. او بعد از دریافت فوق لیسانس نقاشی (1398) برای مدتی از انجام کارهای هنری با سرامیک فاصله گرفت. اما در سالهای اخیر با نگاهی متفاوت از این متریال برای انتقال مفهوم در آثارش استفاده می‌کند. او با نگاهی انتقادی به دست دوم قلمداد کردن رسانه سرامیک و هنرهای برآمده از صنایع دستی از سوی دیگر رشتههای هنری، سعی در استفاده هدفمند از این متریال را در آثارش دارد.
او در نمایشگاه زنان سفالگر ایران(1388) و دهمین بینال سرامیک ایران(1390) جایزه ی اول را گرفته و در چندین نمایشگاه گروهی و بینالهای خارجی و سمپوزیوم بین اللملی سرامیک- لیتوانی 2014 شرکت کرده است. همچنین او سابقه سالها تدریس در دانشگاههای الزهرا و سوره در رشته سرامیک و انجام فعالیتهای پژوهشی در انجمن هنرمندان سفالگر ایران را داشته است. اکنون( 1403) بعنوان کارشناس و عضو کمیسیون برنامه درسی کتاب های آموزشی مقطع هنرستان در شاخه فنی و حرفه ای است. و همچنین در تالیف چند کتاب آموزشی در رشته هنر سرامیک را مشارکت کرده است.
اولین پروژهای جدی او که از متریال سرامیک با برداشتی مفهومی در ایده اثرش استفاده کرد، ساخت ابزارآلات مردانه با سرامیک در ترکیب با هویتهایی که زنانه اطلاق میشود، همچون دوخت و دوز و تزیینگری. از نظر او، یک بیل شاید با متریالی شکننده ناکارآمد باشد، اما تزیینات زنانه کارکردی دیگر به آن بخشیدهاست. او در این سری از آثارش سعی کرد، ارزشگذاریهای سطحی و اولیه به پدیدهها را به چالش بگیرد. او اکنون در آثارش بیشتر به تاثیر مسایل اجتماعی در تکرار امر بیهوده میپردازد. پروژه گیس گلابتون با پرداختن به تزیینگری بدون توجه به زیرساخت، آثاری را خلق کرد که برای او فرآیند ساخت اهمیت داشت. بنظر میرسد او با این پروژه مسیر جدیدی را برای خودکاوی با تاثیر از مسایل اجتماعی، سیاسی و تجربه زیستن در ایران آغاز کرده و به فعالیت هنری خود ادامه میدهد.
رجحانه تجربیاتی در زمینه مدیریت هنری و برگزاری نمایشگاه تخصصی داشته است. او کیوریتور بخش ایران در نمایشگاه فاین کرفت پاریس در سال 1397 بود. همچنین در راستای این نظر که سرامیک میتواند قابلیتی همچون رسانه در هنر داشته باشد، برگزاری اولین نمایشگاه سرامیک بنیان با عنوان شکستنی را در سال 1393 مدیریت کرد و در سال 1396 دومین نمایشگاه سرامیک بنیان با عنوان مرز را همراه با چندکیوریتور دیگر از ایران، ژاپن و آمریکا برگزار کرد. او با تاکید بر رویکرد بینارشتهایی و استفاده از منطق سرامیک در این نمایشگاهها، از هنرمندان با تخصص‌های متفاوت دعوت می‌کند تا در تعامل با هم به مضامین مشترک بپردازند. هدف او ایجاد ارتباط و گفتگو بین هنرمندان تجسمی از طریق استفاده از سرامیک به عنوان رسانه است.
